Organisatiecultuur van hulpverlening en crisisbeheersing in kleuren

Voortbordurend op de Levels of Existence van Graves, bedachten Graves’ studenten Don Beck en Chris Cowan kleuren bij de niveaus (levels). Hans Versnel en Hans Koppenol plaatsten de kleuren in een matrix. De matrix verduidelijkt waarom mensen op een bepaalde manier reageren.

Hans Koppenol en Hans Versnel publiceerden in 2002 Managing Drives en in 2004 De Waardenmatrix. Voor mijn visie op organisatieculturen, betrek ik de waardenpatronen op crisisbeheersing in het algemeen en op de organisaties die zich met crisisbeheersing bezighouden in het bijzonder.

Uitleg van organisatiecultuur in kleuren

Hieronder staan de acht kleuren van Beck en Cowan. Levels of Existence vertaald in het Nederlands betekent Niveaus van bestaan. Het laagste, meest primaire, niveau is beige. Het hoogste niveau is koraal.

Beige in de organisatie

Voor beige is geen pagina gemaakt, omdat het voor de eerste overlevingsdrang staat. Organisaties belast met hulpverlening en crisisbeheersing zijn gevestigd en geborgd, dus is er geen reden aan te nemen dat er een overlevingscultuur zal heersen.

Blauw komt vaak terug bij de crisisbeheersingsorganisaties. Blauw staat voor orde en zekerheid, de ordeningsdrive.

Rood staat voor snelheid en kracht, de machtsdrive.

Paars staat voor geborgenheid en veiligheid, de rituele drive. Hoewel er geen “paarse organisaties” zijn, kunnen er aspecten van paars terugkomen in de cultuur van organisaties.

Oranje staat voor competitie en winnen.

Groen staat voor idealen en groepsgevoel, de sociale drive.

Geel in de organisatie

Geel staat voor intellectuele vrijheid.

Turkoois in de organisatie

Turkoois staat voor mondiaal en holistisch. Er zijn zeker nog geen organisaties die turkoois zijn, maar wel organisaties die door turkoois beïnvloed worden.

Koraal in de organisatie???

Koraal zou een drive van de toekomst zijn. We wachten af…

Kleuren hebben een andere betekenis bij De Bono en De Caluwé

De kleuren die Don Beck en Chris Cowan (en later Hans Versnel en Hans Koppenol) gebruiken, houden geen verband met de kleuren die De Bono (Thinking Hats, 1985) en Leon de Caluwé (Denken over verandering in vijf kleuren, 1997) gebruiken.

Bronnen en lezenswaardigheden